مهدی یک: مهدی، اگه یه نفر بهت بگه دیگه تا آخر عمر عاشق نمیشی، چیکار میکنی؟ ناراحت میشی؟ مهدی دو: نه بابا، ناراحت واسه چی؟ با خیال راحت میشینم زندگیمو میکنم. یک: حس نمیکنی بدون عشق یهچی تو زندگیت کمه؟ جای چیزی خالی نیست؟ دو: نه. همهچی سر جاشه و تحت کنترل. اصلاً این حرفا دیگه از من و تو گذشته. عاشق بشم که چی بشه؟ یک: نمیدونم. بهنظرم عاشقی خودش میتونه یه هدف باشه. شاید نباید بهعنوان یه وسیله بهش نگاه کرد. دو: هدف؟! عشق مگه چیه؟ یهسری واکنش شیمیایی تو مغزه. دیالوگ آل پاچینو در وکیلمدافع شیطان رو که یادت نرفته؟ «از نظر بیوشیمیایی هیچ فرقی با خوردن مقدار زیادی شکلات نداره.» یک: من ر

اوج دوران کتابخواندنم دوران کارشناسی در زاهدان بود. درسها را گذاشته بودم برای شب امتحان و در طول ترم مشتری ثابت کتابخانهی دانشگاه بودم. کتاب امانت میگرفتم و میخواندم و پس میدادم و بعد کتاب بعدی؛ از هر دری سخنی. همیشه لیستی از کتابهایی که قرار است بخوانم را در جیب داشتم. از همین بود که فلسفه

حصر خانگی رهبران جنبش سبز—میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد—علیرغم همهی بدیها و زشتیهایش برای من از جنبهای امیدوارکننده است. این امیدواری از مشاهدهی جو سیاسی سالهای اخیر که حول و حوش مسئلهی حصر پیش آمده ناشی میشود. در پیش آمدن چنین جوی، «ثلاثهی محصوره» و هوادارانشان بیشترین سهم را د